مي‌شود بيشتر توضيح دهيد . روايت است كه « اِعمَل لِدُنياك كأنّك تَعيشُ اَبَدا ، وَ اعمَل لِآخِرَتِك كأنّك تَموتُ غَدا » ، « براي دنيايت طوري كار كن كه گويي تا ابد زندگي خواهي كرد ، و براي آخرتت طوري كار كن كه گويي فردا خواهي مُرد . » طوري كار كن كه انگار فردا قرار است بميري . اعتقاد ما به امام مهدي عليه السلام به گونه اي است كه انگار فردا مي‌خواهد بيايد . در عين حال ، اين به معناي تعيين وقت هم نيست . همان گونه كه فعاليت با توجه به احتمال نزديكي مرگ يا آخرت ، به معناي توقيت مرگ يا توقيت قيامت نيست . تطبيق روايات بر شخصيت‌هاي معاصر : اگر تطبيق منجر به توقيت شود ، حرام است پرسش بعدي ما درباره تأويل نشانه‌ها و تطبيق روايات است . يعني مطابقت دادنِ افراد ذكر شده در احاديث بر افراد معاصر . اين نيز از آسيب‌هايي است كه اكنون بسيار زياد شده است ويكي از مستندات مدعيان براي اين تطبيق‌ها ، كتاب شماست . نظر شما در اين باره چيست ؟ ما براي تطبيق ، قاعده داريم . تطبيق نبايد منجر به توقيت شود . زيرا توقيت ، حرام است . وقتي كسي مي‌گويد : « فلاني خراساني است » يعني چه ؟ يعني امام زمان مي‌بايست در طول حيات فلاني ظهور كند . چون « خراساني » ، حتماً همزمان با ظهور امام مهدي خواهد بود . پس وقتي مي‌گوييم فلان آقا خراساني است و قرار است پرچم را به دست امام زمان بدهد ، اين توقيت است . خب شايد فلان آقا هم هزار سال عمر كرد . [ با خنده ] نه . . . اين طبيعي نيست . چنين چيزي نداريم . تطبيقاتي كه موجب توقيت شود ، « مَنهيٌ عَنه » ( نهي شده و ممنوع ) است .